Ανάπλαση της περιοχής της πλατείας Θεάτρου

Αθήνα | 2010

Κεντρική συνθετική πρόθεση αποτέλεσε η  οπτική διεύρυνση της περιοχής μελέτης. Για την επίτευξη αυτής της πρόθεσης αξιολογήθηκε ως καθοριστικός ο τρόπος ανάπτυξης της δαπεδόστρωσης, καθώς η ανάπτυξη τρισδιάστατων κατασκευών, θα επέτεινε το πρόβλημα. Συνεπώς η πρόταση αναπτύσσεται κατά κύριο λόγο ως "επιδερμίδα" στους υπό διαμόρφωση δρόμους και κτίρια. Η τρίτη διάσταση εμφανίζεται μόνο με τα καθίσματα, τα φωτιστικά σώματα και τα δέντρα, με μια λογική ανάπτυξης η οποία ορίζει κατευθυντικότητες.

Η δαπεδόστρωση αναγνωρίζει ως σημαντικό τον άξονα σύνδεσης της εισόδου της Διπλαρείου Σχολής με την υπερυψωμένη πλατεία. Αναπτύσσεται μέσω μιας επαλληλίας εναλλαγών παράλληλων ορθογώνιων, διαφορετικών μεγεθών, υφών και χρωμάτων, κάθετα ως προς αυτόν τον άξονα, μετατρέποντάς τον σε κεντρικό αρμό σύνδεσης των δύο ευρύτερων ζωνών, μέσω των οποίων αυτό το δάπεδο αναπτύσσεται.

Η χρήση διαφορετικών αποχρώσεων και υφών πραγματοποιείται διαμέσου ενός συνθετικού μηχανισμού "παρτιτούρας". Ενσωματώνει μια μουσική διάρθρωση, η οποία παράγει ρυθμό, αρμονία, πολυπλοκότητα και ομοιογένεια. Ταυτόχρονα αποτελεί έναν πολύ ευέλικτο εμβάτη, ο οποίος μπορεί να υποδεχθεί τον αστικό εξοπλισμό, δίνοντας την αίσθηση ότι τα στοιχεία του αποτελούν φυσικές αποφύσεις του. Στον χώρο μπροστά από την κύρια είσοδο της Διπλαρείου Σχολής, το δάπεδο διατέμνεται σε υπόμνηση του Θεμιστόκλειου τοίχους.

Η πρόταση έγινε και κατατέθηκε σε συνεργασία με την αρχιτέκτονα Ε.Μ.Π.  Ίλια ντε Τσάβες.